Weg met het Persoonlijk Ontwikkel Plan

Talentontwikkeling is bij sport één van de normaalste zaken van de
wereld. Sterker nog daar draait de topsport om en in de breedte sport
krijgt het ook steeds meer focus. Want waarom zou je de talenten van
een speler in de breedtesport onbenut laten? Iedereen heeft talenten,
iedereen scoort wel ergens beter op dan gemiddeld.
Het grote voordeel van talentontwikkeling is dat je een verbetering
inzet in dat waar je al goed in bent. En dat waar je goed in bent
vindt je (meestal) ook leuk, kost weinig energie of levert zelfs
energie op. Het geeft je zelfvertrouwen en laat je met plezier
sporten. De beste manier om mensen en zeker jeugd aan het sporten te
houden. (zie ook de "positief coachen"-leer)

In het bedrijfsleven zie ik juist dat de nadruk wordt gelegd op dat wat niet zo goed gaat. In het persoonlijk ontwikkelplan (POP) is er vaak een speciaal hoofdstuk aan gewijd. Als een eigenschap zo ver beneden maat scoort dat het de werkzaamheden in de wegstaat, zal er iets gedaan moeten worden. Dat ga ik niet betwisten, maar een talent zal je nooit worden op de punten waar je nu al zwak op scoort. Een
inspanning om het tot aanvaardbaar niveau te brengen is prima, daarna stoppen! Er gaat meer energie in dan dat er ooit uit zal komen. Een focus op dat wat al goed gaat, waar al een (beginnend) talent zichtbaar is, daar energie insteken, dat gaat een talent groot maken.
Ook in het bedrijfsleven! Of juist in het bedrijfsleven. Hier kan men nog zoveel leren van de sport. Als een afdeling HRM start met het persoonlijk ontwikkelplan (de POP) om te zetten in een talent ontwikkelplan (de TOP), maakt men een eerste statement. Wordt een duidelijke richting bepaald. Volgens mij werkt dit sterk in de binding van je personeel en de aantrekkelijkheid van je bedrijf. Ik zou er wel
eens een onderzoek naar willen doen.

Je kunt de echte top bereiken als je een beperking weet in te zetten bij de talenten die je al hebt. Dat is de allergrootste kracht; een goede zwemmer met extreem grote voeten kan deze "handicap" erg goed gebruiken bij de snelheid die hij nodig heeft om records te breken. Maar een goede tester in het bedrijfsleven met een licht autistische beperking kan zijn talent laten groeien door het inzetten van zijn vermogen om bijna bovenmenselijk te focussen.

Als managers meer zouden kijken naar de talenten van medewerkers. En de beperkingen alleen zouden aanpakken ten behoeve van het talent of indien ze de werkzaamheden echt in de weg zouden staan. Dan zou er veel meer talent in het bedrijfsleven komen bovendrijven. En meer mensen met plezier aan het werk zijn. Daarvan ben ik overtuigd!

Positief coachen voor sport en bedrijfsleven: www.positiefcoachen.nl

Is een sportcoach een projectmanager of een kapitein?

Wat voor soort kapitein ben jij? Bestuur jij een olietanker of een speedboot? Deze vraag werd mij pasgeleden gesteld toen het ging over leidinggeven. Een stevige en zware projectmanager moest namelijk die olietanker aankunnen. Dat is heftig werk. Betekent dat dan dat je een mindere kapitein bent als je snelheid weet te halen, zigzaggend je doel kan halen? Dat je razend-snel moet kunnen beslissen omdat je niet alles kan voorzien? Dat je een risico moet durven nemen om toch het maximale doel te kunnen behalen? Ben je dan een minder "zware" projectmanager? Ik denk het niet.
Ieder heeft zijn eigen kwaliteiten en afhankelijk van je project heb je een verschillend soort "kapitein" nodig.

Ik heb sportcoaches ook altijd gezien als zware projectmanagers. Maar niet die op de olietanker. Misschien bij de start van een seizoen, als de jaarplannen gemaakt moeten worden, budgetten worden verdeeld, als je team moet worden samengesteld. Maar gedurende het seizoen moet de olietanker veranderen in een speedboot. Er doen zich situaties voor waar je net even niet op rekent. Een speler valt uit, jouw zo mooi bedachte tactiek blijkt gesneden koek voor je tegenstander, de spelers missen net even de spirit op het moment dat ze die wel nodig hebben. Dan wordt het zigzaggen, opnieuw koers bepalen en gas geven. Heel veel gas geven. Niks olietanker, vol gas in de speedboot. Waarbij het fijn is als iedereen aan boord blijft, maar waar risico's genomen moeten worden. Diep respect heb ik voor mensen die dit kunnen en ik blijf erbij; voor mij zijn het de zwaarste projectmanagers die we kennen.


Ik zie veel projectmanagers om me heen en ik ben blij met de kapiteins van de olietankers en met de kapiteins op de speedboten. Ik zie ook veel coaches en vraag me af of zij zich op een olietanker of op een speedboot wanen. Wie het weet mag het zeggen.

Ik weet wel waar mijn voorkeur ligt, ik geef de olietanker nog even gas. Kijken wat de hoogste snelheid is die ik kan halen terwijl ik de haven in vaar. En ik zal dan ook nog even zwaaien, naar alle bange gezichten op de kade. Of zal ik maar gewoon op mijn speedboot blijven zitten? Voor deze keer kiezen voor comfort en gewoon doen waar ik goed in ben.....

Waar?

Daar waar wat moet bewegen,
Daar waar gebouwd moet worden aan een organisatie,
Daar waar wat neergezet moet worden,
Daar waar pioniers met onverwachte ideeën welkom zijn en daar waar deze pioniers met zoveel respect met elkaar omgaan dat ideeën geen eigendom zijn, maar tot een prachtig gemeenschappelijk en gedeeld goed worden.

Daar wil ik zijn!

Experience, de Hype van Nu of de Kans van de Toekomst?

Hebben jullie dat ook? Dat je doodgegooid wordt met experience-centres, kreten als: “je moet de beleving voelen”, “je moet het ervaren”. Leuk, maar een experience-centre is voor mij nog steeds vaak een kijk-show. En een beleving moeten voelen? Dat is hetzelfde als dat je werkgever zegt dat je je betrokken moet zijn. Dat kan helemaal niet. Je kan geen knop omzetten om je dan opeens betrokken te zijn. Je kan pas betrokken zijn als je je betrokken voelt en dat voel je pas als je betrokken wordt. Als je ideeën geen grond raken, er niet naar je mening geluisterd wordt, je niet mag interacteren, wordt je niet betrokken. Voel je je ook niet betrokken en ben je ook niet betrokken! Evenzo bij beleving, je moet de kans hebben deel te nemen, een klein radartje in het geheel zijn. Dat jouw actie de situatie kan beïnvloeden…. al is het maar een heel klein beetje; interactie moet mogelijk zijn.

Sinds kort hoor ik hele mooie geluiden over toekomstige mogelijkheden om de interactie inderdaad mogelijk te maken, beter op de hoogte te zijn. Tijdens evenementen of tijdens tv-uitzendingen. Prachtige kansen.
De media gericht op de sport duiken er als eerste in, beginnen mooie apps voor sport evenementen te maken. Het kan zomaar zo zijn dat je binnenkort bij evenementen opeens flarden gaat opvangen. Kijk ernaar uit, dit is het begin van iets groots en als je goed oplet, kan je het zien groeien.
Nu nog een mooie aanloop, een start ruim voor het evenement, nog meer interactie, de beleving langzaam laten groeien totdat de climax tijdens het evenement onvergetelijk wordt.

Dan pas is er sprake van beleving, van een experience. Eentje die gegrift staat in je geheugen!

De Raad van Inspiratie

Eerder deze week werd ik geattendeerd op het nieuwe boek van Toon Gerbrands. Gratis te downloaden, dus altijd doen (we zijn wel Nederlanders). Ik hou van boeken, lees er meerdere te gelijk, maar soms weet ik bij de eerste bladzijde al dat ik het einde niet ga halen. Boekenkastvulling, en als mijn boekenkast vol is, doosvulling, zoldervulling en tenslotte hopen dat iemand het boek wil verkopen op een rommelmarkt. Niets daarvan is van toepassing op het boek van Gerbrands. Ik begon te lezen en zag dat het eigenlijk vol stond met bekende en minder bekende wijsheden. Goed toegankelijk, geen blabla, maar gewoon to-the-point.

Op de eerste bladzijde stond iets wat al lang in mijn hoofd speelt. Toon is zo verstandig het op papier te zetten, ik niet. Geeft niet, ik hoef niet altijd de eerste te zijn…..
De eerste bladzijde van het boek zei:

"Elke Raad van Bestuur en elke Raad van Commissarissen zou serieus moeten nadenken over het instellen van een Raad van Inspiratie.

Een Raad van Inspiratie zou moeten bestaan uit externe inspirerende mensen die ideeën inbrengen die zorgen voor energie en vooruitgang!”
Toon Gerbrands


Vanmiddag was er een symposium aan de gang, de boekpresentatie, waarvan ik hoopte een kaartje te bemachtigen (niet gelukt dus), dus ik zat hevig te lezen op twitter over wat ik allemaal miste. Bob van Oosterhout (@bovano -> de moeite van volgen waard) gaf een verslag en een van zijn tweets zei: “Toon Gerbrands: 80% van alle successen zijn particuliere initiatieven; bonden kunnen worden opgeheven?” Dat is grappig want juist daaraan moest ik denken toen ik die eerste wijsheid van Gerbrands las. Als Bonden een “Raad van Inspiratie” instellen, kunnen ze de initiatieven vangen. Voor cohesie zorgen. De community veel meer betrekken bij de sport. Een beleving is namelijk veel leuker als je hem (deels) zelf hebt gecreëerd.
Toevallig heb ik net vanmiddag een mail gestuurd aan een technisch directeur van een niet nader te noemen sportbond. In de mail heb ik ook deze quote van Toon Gerbrands herhaald. Ik zie namelijk een grote kans. Om sporten weer te laten leven, hulp te vragen daar waar de bond het zelf niet meer trekt. Zouden bonden dat ook zien?

Dat dit ook voor bedrijven een onmeetbare kans is, mag buiten kijf staan. Iedereen die deze gratis tip (tenminste als je op tijd het boek had gedownload) in de wind slaat is het niet waard een succes te worden. Sterker nog; een Raad van Inspiratie kan bij een bedrijf ook goed bestaan uit medewerkers die net even anders tegen de organisatie aankijken. Maar ook partners en klanten of andere betrokkenen bij de organisatie, iedereen die het blikveld wat kan verruimen!

Ik wacht ondertussen op het volgende gratis te downloaden boek, op de mail van de technisch directeur en op de verlate vrijkaart voor het symposium…….

over gemiste kansen gesproken…..