In mijn jeugd op de kermis had het spiegeldoolhof altijd een magische werking op me. De sensatie en spanning als ik binnenliep was overweldigend, maar ik wilde ook zo snel mogelijk de uitgang vinden. Na een paar bochten kwam het besef echter dat ik de ingang niet eens meer wist terug te vinden. Nooit last gehad van claustrofobie maar dan wel; alleen al omdat teruggaan geen optie meer was. Op dat moment begon het daadwerkelijke avontuur. Het moment dat ik een gang in liep en me realiseerde dat ik hier al was geweest, soms zelfs meer dan 1 keer. Of de spiegelkamer waar ik echt alleen mezelf zag, geen doorgang, zelfs niet de weg vanwaar ik gekomen was. Met mijn ogen dicht en op de tast bleek er altijd een geheime doorgang te zijn. Dan het moment dat ik de uitgang zag! Onoverwinnelijk zette ik dan een sprint in, om net voordat ik buiten was een plexiglas plaat te raken. Het was helemaal geen uitgang, slechts een "blinde gang" en ik had de plexieglasplaat vol geraakt. Ik moest terug, op zoek naar de echte uitgang. Weer door die gang waar ik al meerdere keren was geweest, weer door de spiegelkamer....
Op een bepaald moment zou ik het niet leuk meer vinden, tot ik er uit was. Dan was ik trots op mezelf. Ik nam me dan voor om dit nooit meer te doen. Dat hield ik goed vol, precies tot de volgende kermis, en het volgende spiegeldoolhof. Dan was daar weer die verleiding die ik niet kon weerstaan.
Ik merk dat ik het spiegeldoolhof zo nu en dan herken in projecten. Het uitzicht is anders, de beleving precies hetzelfde. Bij de start denk ik "Spannend! Dit wil ik!". Echter na een tijdje merk ik dat ik diverse gesprekken steeds opnieuw moet houden, afspraken opnieuw moet maken. De verslagen van het vorige overleg kan ik er letterlijk naast leggen. Ontworpen processen leg ik wederom op tafel en worden weer goedgekeurd. Alsof ik door de gang loop waar ik meerdere keren doorheen gelopen was. Ook ben ik soms in de situatie dat ik het gevoel heb dat ik me als enige in aan het zetten ben voor deze uitdaging, ik zie alleen mezelf. Niets samenwerking, geen team, alleen ik. Echter als ik dat gevoel loslaat, zie ik anderen, die misschien niet op de oppervlakte bezig zijn of voorop lopen, maar wel degelijk druk zijn voor hetzelfde resultaat.
Dan de pijnlijkste situatie, de plexieglasplaat .... Het moment dat ik het einde van het project zie. De laatste afstemming, de laatste afspraken vastleggen en een hamerslag erop. Dan is er opeens iemand die zich afvraagt of het toch wel goed is.... Of we toch niet beter ..... of misschien moet er nog iemand over nadenken ..... of de beslissing kan toch nog niet genomen worden.... Ik moet terug het spiegeldoolhof in. Opnieuw die gang in die ik in eerste instantie al meerdere keren had gezien, weer die spiegelkamer...... Tot ik op een bepaald moment de uitgang wel zal vinden. Volhouden, leren van elke stap en lachen om de situatie is de enige remedie.
Ben ik de enige? Of ervaar jij ook wel eens een plexieglas momentje?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten